Archira ~The ROCKER~

เมื่อวานเล่าเรื่องเรียนเครียดๆ ไปแล้ว วันนี้เลยคิดว่าเล่าเรื่องเบาๆ มั่งดีกว่า

นั่นก็คือเรื่อง "ดนตรี" นั่นเอง

 

อันที่จริงตอนมาญี่ปุ่นใหม่ ก็คิดว่าตลอด ๑ ปีที่อยู่ที่นี่ คงจาไม่แตะกีต้าร์หรือเบสแน่เลย

สุดท้ายก็อดไม่ได้ ซื้อมันทั้งกีต้าร์และเบสเลย (เล่นเอาจน)

แต่จะว่าไปแล้วมันก็คุ้มอยู่เพราะ เบสกะกีต้าร์รวมกันราคาอยู่ที่ ๘,๐๐๐ บาทเท่านั้น

ถามว่าได้เล่นบ่อยมั้ย ก็ไม่บ่อยหรอก บางทีก็ปล่อยทิ้งไว้เป็นอาทิตย์ๆ

แต่ถ้าวันไหนอยากเล่นดนตรีแล้วไม่ได้เล่น มันก็ถึงขั้นลงแดงได้เหมือนกัน

ที่ซื้อมาก็เพราะเหตุผลนี้แหละ  (เหมือนติดยา ฮะฮะ)

หลายคนอาจคิดว่ามึงจาซื้อทำไมที่บ้านก็มีอยู่แล้ว ซื้ออะไรที่มันจำเป็นกับชีวิตกว่านี้ไม่ดีกว่าเหรอ

ผมคงต้องตอบว่า "ก็ดนตรีคือชีวิตของผมนี่หน่า"

ไม่มีดนตรีก็ไม่มีชีวิต แล้วของที่จำเป็นกับชีวิตมันจะมีประโยชน์อะไรล่ะ จริงมั้ย เหอๆ

 

จะว่าไปผมก็ไม่อยากเชื่อตัวเองเหมือนกัน

ว่าเด็กที่ไม่เคยสนใจอะไรนอกจากการเรียนกับวิดีโอเกมส์ จะเปลี่ยนตัวเองไปได้ถึงขนาดนี้

คงเป็นเพราะวงร็อคญี่ปุ่นที่ชื่อ L'Arc~en~Ciel นั่นแหละมั้ง

พวกคุณๆ คงเคยถามและเคยถูกถามคำถามที่ว่า "ระหว่างตาบอดกับหูหนวกเลือกอะไร?"

ผมเชื่อว่าหลายคนคงตอบว่า "หูหนวก" เหมือนกับตัวผมเมื่อก่อน

ก็ไม่แปลก ใครล่ะจะไปยอมตาบอด มองอะไรก็ไม่เห็น ต้องทนอยู่บนโลกที่เต็มไปด้วยความมืดมิด

แต่พวกเขานี่แหละที่ทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองสามารถมองเห็นแสงสว่างได้จากการฟังดนตรี

 

เมื่อเดือนก่อน (๑๖ ก.พ) ผมได้ไปดูคอนเสิร์ตของพวกเขามาด้วย

คนดูเยอะมากจริงๆ เต็มความจุของฮอลล์

แค่เห็นจำนวนคนดูก็ตื่นเต้นจนทนไม่ไหวแล้ว  แต่...

แต่ดูจบแล้วบอกได้คำเดียวว่า... "ห่วย" เพราะ

๑) ตั๋วคอนเสิร์ตแพง

๒) ซาวด์ห่วย เสียงแตกๆ 

๓) เล่นแต่เพลงในอัลบั้มล่าสุด ซึ่งห่วยและ ชวนให้หลับเหลือเกิน

    (จำลิสต์เพลงไม่ได้อะ จำได้แค่ว่าเปิดด้วยเซเว่นเฮเว่น และจบด้วย เฮอรี่คริสต์มาส) 

๔) คนดูไร้อารมณ์สิ้นดี (อาจเป็นเพราะเค้าเน้นเรื่องความปลอดภัยเลยไม่ให้สะบัดกันเหมือนเมืองไทย)

ด้วยเหตุผลดังกล่าว ระหว่างที่คนดูคนอื่นเฮกัน ผมจึงปล่อยตัวเงินตัวทองใส่พวกเขาไปหลายตัวทีเดียว

อย่างไรก็ตาม ผมปล่อยมันไปด้วยรอยยิ้ม อย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน

เพราะผมดีใจ... ที่... "ความฝันเล็กๆ ของผมเป็นจริงแล้วอย่างนึง..."

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เฮ้อ... ในที่สุดก็ได้อัพสเปซเป็นครั้งที่ ๒ หลังจากที่ได้เดินทางมาถึงญี่ปุ่น

 

เผลอแป๊บเดียวผ่านไปแล้ว ๖ เดือน เร็วจริงๆ

 

คราวที่แล้วพูดถึงความเป็นอยู่ทั่วไปไปแล้ว คราวนี้มาว่าถึงเรื่องเรียนอย่างจริงจังกันซักหน่อยดีกว่า

 

ก่อนที่จาเริ่มเรียนอาจารย์บอกว่าเรียนที่นี่ปีนึง เท่ากับเรียนที่ประเทศของพวกคุณ ๔ ปีเลยทีเดียว ซึ่งผมก็เชื่อ

แต่ไปๆมาๆ ผ่านไปครึ่งทางแล้วผมก็ยังไม่รู้สึกว่าตัวเองจาเก่งขึ้นซักเท่าไหร่เรย

สิ่งที่ได้จากการเรียนในเทอมที่ผ่านมาดูเหมือนจะมีแค่อย่างเดียวคือ การได้รับรู้ว่าตัวเองแม่ง "ห่วยชิบหาย"

ฟังก็ฟังม่ายค่อยรู้เรื่อง พูดก็พูดม่ายค่อยได้  ในขณะที่คนอื่นเค้าคล่องปรื๋อ

ลองถามเพื่อนคนเกาหลีที่พูดเก่งๆ คนนึงว่าเรียนมานานเท่าไหร่

มันบอกว่าเรียนด้วยตัวเองมาประมาณ ๒ ปี

"เฮี่ย" กูเรียนมาปีนี้ปีที่ ๘ ซึ่ง ๔ ใน ๘ เป็นการเรียนในคณะอักษรศาสตร์จุฬา ยังไม่ได้ขี้ตีนมันเรย

หลังจากที่ได้รู้ว่าภาษาเกาหลีกับญี่ปุ่น มันเหมือนกันมาก ในขณะที่ภาษาไทยกะญี่ปุ่นแทบไม่มีอะไรที่คล้ายกันเลย ก็พอทำใจยอมรับได้

แต่อย่างไรก็ตาม ด้วยความที่เป็นคนขี้อิจฉา , เกลียดความพ่ายแพ้ หรือยังไงก็ไม่ทราบ ไฟในใจมันก็ลุกขึ้นมากครั้งในช่วงปิดเทอมนี้

"ไม่ว่ามันจะเป็นคนจีน คนเกาหลีหรือคนห่าเหวอะไรก็ตาม กูจะเก่งกว่ามันให้ได้" ผมสัญญากับตัวเอง

จริงๆ ก็รู้แหละว่าการแข่งกับตัวเองเป็นสิ่งที่ดีกว่า เมื่อก่อนทั้งที่บ้านและที่โรงเรียนก็สอนผมมาอย่างนี้

แต่ในความเป็นจริงแล้ว แม้ว่าเราจะชนะตัวเองได้ แต่ตราบใดที่เราไม่มีความทะเยอทะยานอยู่เลย คนเราก็พัฒนาตัวเองให้ไปข้างหน้าไม่ได้ ผมเชื่อเช่นนั้น

 

เพราะฉะนั้นตั้งแต่นี้ไป "ผมจะสู้!!"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         และแล้ววันนี้ก็มาถึง วันที่จะได้ขึ้นเวทีเล่นเพลงของ L'Arc~en~Ciel ที่อยากจาเล่นมาตั้งแต่เริ่มจับเบสใหม่ๆ อุตส่ารีบบึ่งไปแต่เช้า ปรากฏว่ายังไม่เห็นสมาชิกวงคนอื่นๆ มากันเรย แอบเซ็ง แต่ก็โอเค โดยรวมถือว่าทุกอย่างก็ไปได้สวย เสียตรงที่เกร็งไปหน่อย เรยเล่นผิดไปเยอะเหมือนกัน เอาเหอะ ยังไงก็เนียนไปได้จนจบโดยไม่ล่มละกัน (เสียดายอุตส่าห์ซ้อมมาตั้งอาทิตย์เต็มๆก็ยังปล่อยให้พลาดอีก เฮ้อ)

         ขอขอบคุณทุกคนที่มีส่วนให้งานนี้ผ่านไปได้ด้วยดี (พูดเหมือนจัดเองแฮะ) ขอบคุณสมาชิกวง Dirt Bleach ทุกคน กิ จิน พี่โอ๊ต พี่โจ้ (บายนะพี่โจ้ หวังว่าคงจาได้มาเล่นด้วยกันอีก) ที่ร่วมกันซ้อมมาจนถึงวันนี้ และทำให้ความฝันนี้ของผมเป็นจริงขึ้นมาได้/ เบส สำหรับการติดต่อประสานงาน / จูส หนึ่งเดียวที่ตามมาเชียร์ (เพราะคนอื่นแคนเซิลหมด) / จ๋า ที่อุตส่าห์รอดูพี่เล่นจนจบ (พี่เล่น snow drop ให้แกแล้วนะ ได้ร้องตามรึป่าว อิอิ) /  วง L'Arc~en~Ciel ที่เป็นแรงบันดาลใจมาตลอดชีวิตการเล่นดนตรี / และสุดท้ายขอบคุณตัวเองที่พยายามมาได้จนถึงขั้นนี้ ทั้งๆที่สภาพร่างกายและจิตใจไม่เอื้ออำนวยก็ตาม... 

         เฮ้อ... หมดแรงว่ะ... ไม่อยากจะคิดเรยว่าต่อจากนี้ไปจะเกิดอะไรกับชีวิตของผมบ้าง ไหนจะต้องทำงานที่สุมหัวอยู่ตอนนี้ให้เสร็จโดยเร็วที่สุดแล้ว ยังต้องเคลียร์ปัญหาที่ยังค้างคาอยู่ด้วย...  เอาเหอะ... สู้เว่ย!!